Dla tych co mają już w bród,
  Dla tych co wiernie czekają
  Ten uśmiech słodki jak miód,
  Słowa co siły dodają
  Niby daleka a czuła jak matka,
  Raz jak podlotek - raz jak prababka
  Jak żyć, w co wierzyć, co jeść,
  Dzięki Pani już wiem
  
  Droga Pani z Telewizji!
  Co wieczór cała drżę, gdy tak dzielnie Pani
  Bój toczy dzielnie z zabobonami
  I aż brakuje mi tchu
  Droga Pani z Telewizji!
  Niewielki móżdżek mam i nie jestem w stanie
  Zdań wielce mądrych tuzin wkuć na pamięć
  Bo pełno w nich trudnych słów
  
  Widziałam Panią wczoraj,
  Widzę Panią od nowa
  Zakłopotany gość wydukał ledwo dwa słowa
  Raz był jak burak, raz blady jak ściana,
  Trafiony celnie wreszcie padł na kolana
  I teraz Pani już wie,
  Kogo chce bardziej niż mnie
  
  Droga Pani z Telewizji!
  Co wieczór cała drżę, gdy tak dzielnie Pani
  Bój toczy srogi z zabobonami
  I aż brakuje mi tchu
  Walczy Pani niczym tygrys
  Lecz trochę wstyd,
  Że tępe łby nad wyraz krzepko
  Okłada Pani własną piątą klepką
  A potem chowa ją znów
  Droga Pani z Telewizji!
  Niewielki móżdżek mam i nie jestem w stanie
  Zdań wielce mądrych tuzin wkuć na pamięć
  Bo pełno w nich trudnych słów
  Wielki Pani obiektywizm
  Zapewne sprawia, że tak celne są pytania
  Lecz nie znam wciąż własnego Pani zdania
  Choć cała zmieniam się w słuch