Wielkich upadków więcej widzieliśmy, niż wzlotów
  Byliśmy oczywiście na uczcie Baltazara,
  Uczyliśmy się mowy zwycięzkich Wizygotów
  Na służbie ostatniego przepiwszy żołd Cezara.
  Przeżyliśmy Rolanda, by świadczyć śmierć Karola,
  Pozostałościom mocarstw nie oczekiwać łaski.
  Razem z Ludwikiem Świętym widząc się w aureolach
  Wyrzygiwaliśmy krew w jerozolimskie piaski.
  Co było wszechpotężne - zdaje się niedorzeczne.
  Gdzie słodka woń Arabii? Gdzie tajemniczy Syjam?
  Religie tysiącletnie też nie są dla nas wieczne
  I demokracja kwitnie, dojrzewa i przemija...
  
  A nas wiedzie siedem demonów, co nami się karmią:
  
  Na przedzie pycha podąża z tańczącą latarnią,
  Chciwość wczepiła się w siodło i grzebie po sakwach,
  Broi pod zbroją lubieżność, pokusa niełatwa.
  Wandzioch domaga się płynów i straw do przesytu,
  Wabi rozkoszne lenistwo do łóż z aksamitu,
  Gniew zrywa ze snu i groźbą na oślep wywija,
  A zazdrość nie wie, co sen i po cichu zabija
  
  Tak zbrojni w moce na które nie ma lekarstwa
  Stawiamy nadal i obalamy mocarstwa.
  
  Każdemu więc z imperiów bezsprzecznie zasłużeni
  My - ludzie pióra, miecza lub zajęczego lęku
  Jesteśmy grabarzami swych własnych dzieł stworzenia,
  Zajęczym lękiem niszcząc je, mieczem lub piosenką.
  Samotnie wędrujemy po dawnych bitew szlakach,
  Którymi dzisiaj rządzi chwast, kamień lub jaszczurka.
  Wierzchowiec się potyka bo ciąży mu kulbaka
  I jeździec w pełnej zbroi bładzący po pagórkach.
  Jesteśmy jak zwierzęta - z rytmami śmierci zżyte,
  Choć człowiek w nas - do Nowej wciąż prze Jerozolimy;
  Więc nastawiamy ucha na echa nowych bitew,
  Bo wiemy, że na pewno je w końcu usłyszymy...
  
  I wiedzie nas siedem demonów, co nami się karmią
  
  Na przedzie pycha podąża z tańczącą latarnią...
  
  Tak zbrojni w moce, na które nie ma lekarstwa
  Będziemy nadal stawiać i zwalać mocarstwa.