Twardo dmuchają na zimne Zefiry pucułowate,
   Szumią i trzeszczą na wietrze odwieczne puszcze i bory,
   Jeży się sierść rzek i jezior, jak pchła wskakuje w nią statek
   Mijając wioski i miasta kruche, jak stary miedzioryt.
  
   Tu konny z dłonią u czoła, tam chłop pochylony nad radłem,
   Tu gruda ostrzem ruszona, tam wzgórza w ruchu perspektyw;
   Nad szorstką skórą pustkowi wiją się wstęgi jedwabne
   Z nazwami mitycznych krain, które wędrowca urzekły.
  
   Dróg, by tam trafić - nic nie ułatwia
   W przestrzeniach burz i w czasów kipieli,
   Ale istnieje przecież Sarmatia,
   Istnieje gdzieś Terra Felix.
  
  
   Trzech mieszczan pośrodku mostu wstrzymała senna dysputa,
   Za nimi w prostym rysunku - zbór, cerkiew, kościół i spichlerz.
   Nurt w pieczy ma ich zasobność na ciężkich od beczek szkutach,
   Uczciwszy potrzeby ciała - miło o duszy pomyśleć.
  
   Hen, gdzie szlak wodny zakręca, wśród pól zbóż brzemieniem ugiętych
   Bocian klekocze skowronkom o afrykańskich podróżach.
   Słucha od czasów pogańskich tych samych plotek Dąb Święty
   I nimfę w leśnym jeziorze strzeże przed wzrokiem intruza.
  
   Dróg, by tam trafić...
  
   W pochodzie rubasznych obłoków krążą Zodiaku pierścienie:
   Przed Panną, Lwem, Bykiem, Wagą - bramy otwarte na oścież.
   Na wieżach zamków co noc o przyszłość się troszczą uczeni,
   A w gronie doradców - władca o teraźniejszość się troszczy.
  
   Ceni przyjemność i pracę, szanuje rąk ludzkich twory,
   Nęcą go księgi tajemnic, cieszy go ład i dostatek.
   Ale codziennie spogląda na mapy starej miedzioryt,
   Gdzie wciąż dmuchają na zimne Zefiry pucułowate.
  
   Ta Terra Felix, Sarmatia warta
   Wiecznych podróży, pióra i lutni,
   Istnieje przecież - wsparta na barkach
   Bóstwa o rysach okrutnych.