Na czubku ziemi mieszka,
   zwie się Bóg.
   Ma gigantyczne, szklane oko.
   Co rano myjąc zęby patrzy w dół.
   Z politowaniem kiwa głową.
  
   Jesteśmy słabi,
   nie można nas naprawić.
   Jesteśmy słabi,
   łamiemy się.
  
   Popija kawą aspiryny dwie.
   Przegląda stos porannej prasy.
   I wciąż nadziwić się nie może, nie,
   jak mocne świata są zawiasy.